Haustlegt á Spáni?

Kominn úr sumarfríi, er með nokkrar hugmyndir, þarf að læra, þarf að æfa og ætla að gera e-ð skemmtilegt með stelpunum mínum.

P.S.

Haustið á Spáni er hafið, hitinn er “bara” 25-30°c á daginn…

Hjólandi rokkaður kökubakstur

Hjólið mitt kom til mín á laugardaginn. Eftir að hafa reiknað út að það væri sirka helmingi ódýrara að fá gamla hjólið sent heldur en að kaupa það skársta og ódýrasta sem í boði er hérna þá var beiðnin send í tvíriti til Hveragerðis, nánar tiltekið í Laufskógana og í Valsheiðina. Pabbi tók hjólið haganlega í sundur og pakkaði vel inn í gamlan hjólakassa úr Hjólabæ. Sex dögum eftir að hafa verið sent frá Íslandi var hjólið komið inn á gólf hérna hjá okkur á Spáni. Við Lilja Rún erum líka búin að vera hjólandi meira og minna frá því á laugardaginn og skemmtum okkur vel. Við förum stundum á litla hjólabraut sem er rétt hjá okkur, þar eru umferðarskilti, gangbrautir og meira að segja hringtorg og því vel hægt að æfa umferðareglurnar. Brautin stendur á milli íbúðarhúsa í nýlegu hverfi.

Frá því að ég fór að pæla í húsum, skipulagsmálum og því tengdu (sem er svolítið langt síðan) hef ég reglulega minnst á það við valdhafa hverju sinni í Hveragerði afhverju það eru ekki skipulögð leiksvæði í öllum þessu nýju hverfum sem hafa risið? Hingað til hefur ekki mátt missa eina lóð í svona svæði. Það er t.d. bara einn leikvöllur (í Arnarheiðinni) sem þjónar Arnarheiði, Borgarheiði, hluta af Lyngheiði, Hraunbæ, Réttarheiði, Bjarkarheiði, Valsheiði, Smyrlaheiði og Birkimörk! ((og reyndar efri Þelamörk og efri Heiðmörk líka) vinsamlegast leiðréttið mig ef ég fer með rangt mál). Ég tel leikskólann þarna ekki með því mér finnst það vera frekar ódýr réttlæting ef sá leikvöllur er talinn með því mér finnst lóð sem er ætlað yngstu börnunum þann tíma sem þau eru í vistun á leikskóla ekki fara saman við opið almennt leiksvæði. Spurning hvernig umgengnin er þarna utan leikskólatíma og hve oft bæjarstarfsmaður/menn þurfa að fara yfir eða hreinsa upp glerbrot eða annan óþrifnað sem því miður allt of oft fylgir svona svæðum. En í kreppunni leynast tækifæri og skora ég því á bæjaryfirvöld að taka eina af óseldu/endursendu lóðunum undir leiksvæði fyrir börnin í því hverfi og nágrenni. Af hverju ekki að leggja litla hjólabraut eins og er hér? Þar geta börnin farið með foreldrum sínum og æft umferðarreglurnar áður en farið er út í sjálfa umferðina.

En aftur til útlanda. Hjólið er semsagt komið og við Lilja Rún hjólum og hjólum, tökum með okkur vatn í ferðirnar því hitinn er mikill og ekki viljum við ofþorna. Dóttir mín er svo einstaklega dugleg í því sem hún tekur sér fyrir hendur og það að hjóla enda bæjarins á milli er lítið mál og bara gaman ef eitthvað er. Hjólið mitt er líka að gera góða hluti þrátt fyrir aldur og fyrri störf. Ég keypti það á útsölu hjá Fálkanum annað hvort haustið 1999 eða 2000, það eru því níu eða tíu ár frá því að ég eignaðist bláa tuttugu og eins gíra Mongoose hjólið mitt. Ég man eftir því að einn sérstaklega fúllyndur leiðindarpúki sem ég var að vinna með þótti þetta frekar glötuð fjárfesting og dýr. Eimitt!!! Hjólið er framleitt í Taívan, það var flutt til Íslands (líklega með skipi gegnum Holland eða Þýskaland), var sent til mín til Danmerkur (flakkaði svolítið þar), sent aftur til Íslands, flakkaði milli bæjarfélaga þar og er svo komið til Andalúsíu á Spáni. Ferðin er þá einhvern vegin svona:

1. Taívan

2. Holland/Þýskaland

3. Ísland

4. Danmörk (S-Jótland og Óðinsvé)

5. Ísland (Hveragerði, Keflavík, Akranes, Hveragerði)

6. Spánn

Gróflega áætlað eru þetta þá um 30.000 kílómetrar, hvorki meira né minna. Ég þarf að fara að kaupa mér lás á hjólið svo því verði ekki stolið, væri leiðinlegt eftir allt þetta ferðalag og þessa sögu að því yrði svo nappað af einhverjum vitleysingum.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Um síðustu helgi var hin fimmta Mugre Rock tónlistarhátíð haldin hér í bæ. Giovanny hafði beðið í töluverðan tíma eftir að þessi dagur rynni upp því hann langaði mikið að kíkja á það sem var í boði. Á leiðinni á svæðið hittum við nokkra stráka frá Sevilla sem voru hérna í húsi og einnig á leið á tónleikana. Þegar við komum á svæðið tylltum við okkur aðeins með þeim og spjölluðum, hressir og kátir strákar þar.

Fyrstu tónana átti trumbugrúbban No Solo Samba og heyrðum við þá aðallega meðan við sátum fyrir utan að spjalla við Sevilla gaurana. Þegar við komum inn á svæðið var það wannabe coverbandið Gustok sem tók á móti okkur. Hljómsveitin var álíka spennandi og flatur bjór. Öll lögin hljómuðu eins, sama hvort það var Paint it black eða eitthvað annað af óminnisstæðu lögunum sem þau fluttu.

Næst á svið var rokk/popp/reggea/funk/ska hljómsveitin Barrio Tomillo. Hressir músíkantar eins og tónlistarstefna þeirra gefur til kynna. Söngvarinn var klæddur í hvítt föðurland, hlýrabol og með svarta afró hárkollu (sem er víst merki hans). Gítarleikarinn, sem kom fram í rauðum glans boxara stuttbuxum, var langsasmlega besti spilari grúbbunar og hélt athyglinni minni á sviðinu. Með hjómsveitinni var þriggja manna blásturssveit sem inn á milli tók lífinu með ró, líkt og strandtúristar frá innlandinu. Barrio Tomillo er skemmtileg blanda af Jagúar, Á móti sól og kannski aðeins Sóldögg. Hressir og skemmtilegir, ég myndi meira að segja borga mig inn á tónleika/ball með þeim (þessir tónleikar voru ókeypis) en ekki kaupa plötuna.

Þegar Barrio Tomillo hafði lokið sér af byrjuðu að óma trommutónar frá áhorfendasvæðinu. Þar voru komin aftur No Solo Samba. Þau hrifu skarann með sér í dúndurflottum og þéttum takti. Fyrr en varði var lunginn af tónleikagestunum kominn í risastórann hring í kringum trommarana og byrjaður að hoppa og skoppa með. Meira að segja ég gat ekki staðist taktinn og stemmarann. Úje, brosandi út að eyrum og skoppandi á mölinni datt maður í létt flashback frá árunum í kringum aldarmótin og það var sko ekki leiðinlegt.

Eftir að hafa skoppað aðeins í kringum trumbuslagarana rifu Hora Zulú mann upp í rokkarastemninguna. Ekki get ég neitað því að hafa verið efasemdamaður um ágæti innlendra rokksveita fyrir þennan viðburð en eftir að hafa hlustað á hina spænsku Rage Against The Machine/Rammstein blönduðu Hora Zulú hlakka ég til að kynnast meira af spænsku rokki. Þvílíkt öruggir í flutningnum komu þeir lögunum frá sér þannig að áhorfendur fylgdu hverjum einasta tóni. Fyrr um kvöldið hafði Giovanny verið að segja mér að hann ætti erfitt með að tengja sig við lögin sem voru flutt á ensku því þá skildi hann ekki textann. Ég sagði honum að mér þætti það ekki skipta máli á svona tónleikum því ég heyrði hvort eð er ekki það sem söngvarinn væri að segja. Það sannaðist líka hjá strákunum í Hora Zulú því þar voru öll lögin flutt á spænsku og ef eitthvað er þá held ég bara að það hafi passað betur við lögin en ef þeir færu að reyna sig við enskuna, svolítið svona eins og Rammstein með sinn þýska flutning. Daginn eftir kíkti ég aðeins á Hora Zulú á netinu og þótti þeir ekki alveg ná til mín gegnum hátalarana á tölvunni, ætla að skoða þá aðeins betur fljótlega og þá í betri græjum.

Síðastir á svið voru svo Vendetta, blöðrupopparar sem við nenntum ekki að hlusta á. Klukkan var að ganga þrjú og okkur fannst vera komið nóg. Það er ekki á hverjum degi sem maður fer á ókeypis tónleika og gengur þaðan með hausinn fullan af spennandi tónlist og nýjum hugmyndum en sú varð sko raunin þetta kvöldið.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Sunnudagurinn fór nær algjörlega í kökubakstur. Málið er nefnilega það að ég hef verið að búa til kryddbrauð, bananabrauð og chili sultu sem Bjarney hefur meðal annars farið með í vinnuna sína til að leyfa fólki að smakka. Svo hefur einn og einn pantað hjá mér brauð sem ég hef selt á nokkra aura, aðallega fyrir kostnaði. En aftur að ástæðu þess að ég gat ekki sofið laugardagskvöldið almennilega úr mér á sunnudeginum. Samstarfskona Bjarneyjar hafði þá spurt hana hvort ég gæti ekki bakað fyrir hana tertu. Jú jú, sagði Bjarney og skellti á mig pöntun. Sú pöntun varð að tveimur súkkulaðitertum sem ég átti að hafa tilbúnar klukkan hálf sex. Nú voru góð ráð dýr, hverju var Bjarney búin að lofa? Jæja, þá var bara að ná í brúnku uppskriftina hennar mömmu og byrja. Það var svo um kl: 17:25 sem seinni tertan fór inn í ísskáp og verkinu í litla eldhúsinu okkar því lokið. Hér til hliðar er mynd af fyrri tertunni. Þær voru skreyttar með hvítu súkkulaði og muldum salthnetum. Mér skilst að starfsfólkið á veitingastaðnum hafi fengið smakk og líkað afskaplega vel sem og auðvitað sú sem keypti terturnar. Kannski maður skelli sér bara í bakaranám á Spáni…

U.D. Roteña – Sevilla F.C.

Öryggi, fótbolti og grænleitir fingur…

Það var um hádegisbil síðastliðinn aðfangadag, þegar ég var að erindast eitthvað í bænum, að svissinn á vespunni bilaði. Sökum leti, skorts á verkfærum og fjármunum stóð vespan óhreyfð á þeim stað í svona 2-3 vikur. Það kom loksins að því að ég dró hana á hlið og í stýrislásnum heim og kom henni fyrir í portinu niðri, þar fékk hún svo að standa í c.a. 2 mánuði í viðbót. Ástæðan fyrir því að ég tengdi ekki framhjá til að nota hana var að ég óttaðist að henni yrði stolið. Þegar ég svo átti pening fyrir varahlutnum gat ég lagað vespuna og óhræddur brunað um vegi bæjarins á ferðalagi hvers dags.

Alan, enski vinur okkar hérna, tjáði mér um daginn að herinn greiddi sérstaklega fyrir aukna löggæslu og því sæi maður örsjaldan betlara og/eða annan götulýð hérna.

Það var svo á fimmtudagmorgun sem ég fékk algera staðfestingu á öryggi og rólegheitum bæjarins. Ég var að fara niður á pósthús og leitaði sem óður væri að lyklunum af vespunni sem fundust bara ekki. Þá mundi ég að um fjögurleitið á miðvikudaginn þegar ég kom heim, var ég með fullt fangið af dóti auk lyklanna að vespunni og lyklana að húsinu. Ég ákvað að stökkva niður til að ganga úr skugga um að ég hefði ekki skilið lyklana eftir í vespunni. Hvað sé ég? Jú, lyklana hangandi í sætislásnum. Þar höfðu þeir hangið síðan klukkan fjögur daginn áður! Við búum við fjölfarna götu og er töluverð umferð gangandi vegfarenda jafnt kvölds sem morgna. Miðað við fréttir að heiman undanfarna daga og vikur er ég því miður ekkert allt of viss um að þetta gæti gerst þar…

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Við Lilja Rún erum að fara á leik U.D. Roteña og Sevilla F.C. í kvöld. Sevilla er búið að vera í æfingabúðum á Costa Ballena og ætlar af því tilefni að klára prógramið með leik við heimamenn. Við þetta tilefni rifjast upp fyrir mér leikur Vals við Juventus árið 1986, þetta var fyrsti „stóri“ leikurinn sem ég fór á og sömuleiðis sá fyrsti á Laugardalsvellinum. Þá var ég 6 ára gamall, eins og Lilja er nú og pabbi fór með okkur Palla, og að ég held Helgu systir líka, á þennan merkisviðburð. Valsmenn töpuðu viðureigninni samtals 0-11 og þrátt fyrir að muna ekki úrslit þessa leiks á Laugardalsvellinum er ég nokkuð sannfærður um að þeir hafi tapað honum frekar en að hafa gert 0-0 jafntefli og svo tapað útileiknum 11-0.

Eitt stærsta nafnið í boltanum þá var auðvitað Michel Platini, franski galdramaðurinn sem lék með Juventus. Fyrr um sumarið höfðu Frakkar með Platini í fararbroddi m.a. slegið út þrefalda heimsmeistara Brasilíu í vítaspyrnukeppni 8-liða úrslitanna. Þar var það sjálfur Platini sem jafnaði leikinn fyrir Frakkana í venjulegum leiktíma og svo Bats sem varði vítaspyrnu frá Zico undir lokin og kom þeim í framlengingu. Frakkar töpuðu fyrir V-Þjóðverjum í undanúrslitum en negldu svo bronsið með 4-2 sigri á Belgíu.

Það var í þessari keppni sem einn besti og jafnframt umdeildasti knattspyrnumaður sögunnar skaust upp á stjörnuhimininn. Diego Armando Maradona var maður keppninnar, hönd guðs, alger niðurlæging á ensku vörninni og svo auðvitað heimsmeistaratitillinn komu Maradona í guðatölu knattspyrnuaðdáenda um allan heim, nema á Englandi. Svo þekkja flestir söguna hvernig snillingurinn klúðraði sínum málum trekk í trekk um miðjan tíunda áratuginn og var á tímabili nær dauða en lífi, greyið kallinn.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Bjarney vinnur því sem næst allan sólarhringinn á ítalska staðnum og sjáumst við því allt of sjaldan. Sem betur fer stendur þessi törn ekki lengur en út ágúst og erum við fjölskyldan að vona að þá getum við farið að gera eitthvað skemmtilegt saman. Oftast bíð ég eftir Bjarney á kvöldin til að geta átt með henni smá tíma og er sólarhringurinn því orðinn eitthvað öfugsnúinn hjá mér, morgunmatur um hádegisbil og hádegismatur í kaffitímanum. Á mér eru að vaxa grænir fingur. Eftir að Tomas fræddi mig um gagnsemi þess fyrir hugann að rækta og hugsa um plöntur og tré keypti ég chili plöntu, kirsuberjatómata plöntu og eina blóma plöntu. Það munaði minnstu að mér hefði tekist að drepa þetta allt á fyrstu þrem dögunum en á síðustu stundu rankaði ég við mér og hef nú bjargað þeim frá því að enda í lífræna gáminum út á horni. Chili plantan gaf af sér nokkra vesældarlega belgi í upphafi sem enduðu í ruslinu, hún lítur mun betur út nú og er byrjuð að sýna meira líf og vöxt. Tómata plantan felldi lauf til að bjarga sér og hefur verið allt í lagi, það er samt að sjá stóran mun á henni frá því sem var og gefur hún mikið fleiri og fallegri tómata nú en fyrst. Blómið er líka allt að braggast og aloe vera kaktusarnir hanga þarna með en þurfa fljótlega að komast í stærri potta. Það hefur því töluvert breyst frá því að mér tókst að drepa bæði eyðimerkurkaktusinn og gerviblómið þegar ég bjó í skúrnum hjá pabba og mömmu fyrir 10 árum eða svo

Buy low, sell high (but don´t get too greedy)

Las það um daginn að skuldabréf gömlu bankanna væru að fara á 5-10% af virði þeirra, las einnig (reyndar fyrir nokkrum mánuðum) að m.a. japanskir bankar væru búnir að afskrifa íslensku skuldabréfin sín. Ef satt reynist, af hverju kaupa þá ekki “nýju” bankarnir bréfin á þessi 5-10% og lækka heimtur á þeim niður í t.d. 40-50%? Með því væru “nýju” bankarnir (ríkið, almenningur) að slá 3 flugur í einu höggi. Í fyrsta lagi væri verið að tryggja að íslensk skuldabréf poppuðu ekki upp á óþægilegum tíma, t.d. þegar íslenska hagkerfið hefur jafnað sig og vill komst aftur inn í leikinn líkt og gerðist með sovétsku Keisarabréfin þegar Rússar opnuðu hagkerfið sitt í byrjun 10. áratugarins. Þá var gerð sú krafa á Rússana að þeir greiddu þessi eldgömlu bréf áður en þeir fengju að taka þátt í hagkerfi heimsins. Í öðru lagi væri lækkun á heimt bréfanna einnig hægt að túlka sem skuldaniðurfellingu heimila og fyrirtækja, hvort heldur sem ný skuldabréf yrðu gefin út til jafns við áætlaða heimt þeirra gömlu eða þá að skuldirnar yrðu handvirkt færðar niður í sama hlutfall. Að lokum þá hefði þessi aðferð þann mikla kost að heimilin og fyrirtækin hefðu hærra hlutfall fjármuna til umráða eftir afborganir skulda sem færu að öllum líkindum beina leið inn í hringrás íslenska hagkerfisins sem svo einnig skilaði aukinni veltu í verslun, þjónustu og iðnaði og að sjálfsögðu auknum atvinnutækifærum.

Eigendur skuldabréfanna eru þá, m.v. fregnir um afskriftir, þegar búnir að fella niður skuldir heimila og fyrirtækja. Með kaupum bankanna (ríkið, almenningur) á bréfunum á þessi 5-10% af verðmæti þeirra og svo útgáfu nýrra bréfa að verðmæti 40-50% af gömlu bréfunum er verið að auka eiginfjárstöðu þeirra án þess að herða skrúfskykkið á heimilin og fyrirtæki.

It´s a win-win situation.

6. júní, þjóðhátíðardagur nýlendunnar.

Til hamingju Íslendingar með nýja þjóð(hátíð)ardaginn, 6. júní, sem verður minnst í sögunni sem dagsins er íslenskir ráðamenn gáfust upp fyrir nýju herraþjóðinni, Brezka heimsveldinu. Það eina jákvæða við það er að þá getum við loksins losað okkur við bleiðuna og vindhanann sem býr á Bessastöðum. Synd og skömm að það skuli ekki finnast einstaklingur/ar á Íslandi sem eru viljugir til að rísa upp og taka málin í sínar hendur, hetjur alþýðunnar sem sagan mun vegsama í ritum og frásögnum, menn eins og Jón “Forseti” Sigurðsson sem barðist gegn yfirgangi kúgara okkar til hagsbóta og frelsis Íslands og Íslendinga í heild.

Al-Hvergerðingur dúxar

Al-Hvergerðingurinn Sigrún Guðný Arndal, móðir mín, dúxaði við útskrift Fjölbrautaskóla Suðurlands þann 22. maí s.l. Það er auðvitað afrek útaf fyrir sig að einstaklingur á besta aldri skuli ljúka námi samhliða rúmlega fullu starfi, rekstri og umsjá heimilis, félagsstörfum og perónulegum áhugamálum og hvað þá að útskrifast sem dúx. Margur yngri nemandinn væri ánægður ef hann smyrði nestið sitt sjálfur ásamt því að takast á við námsefnið og tækist að útskrifast. Móðir mín er nefnilega kjarnakona sem getur allt sem hún tekur sér fyrir hendur og gerir það vel. Ég er ofboðslega stoltur af henni og ég elska hana.

Til hamingju með árangurinn elsku mamma mín, þú ert best.

Gestagangur, fótbolti og tannlæknir

Jæja, þá er tengdafjölskyldan farin heim á klakann og Helga systir mætt í sólina til okkar. Fyrstu dagana eftir að tengdó og co. voru farin var Lilja Rún svolítið aum, vöknaði um augun og skældi af söknuði þegar minnst var á þau. Stóra stelpan mín var nú samt fljót að hrista það af sér og hlakkar hana mikið til að kíkja til Íslands í sumar eða í síðasta lagi um næstu jól. Tíminn var óþarflega fljótur að líða þegar tengdó og co. voru hérna, sem auðvitað stafar af því hve gaman var að hafa þau hjá okkur, verst bara hve lítið þau gátu kíkt á ströndina og slakað á.

Við sóttum svo Helgu systir út á flugvöll í Jerez á þriðjudaginn í síðustu viku, ferð sem gekk ekki alveg áfallalaust fyrir sig. Við vorum sem betur fer tímanlega í að fara á bílaleiguna því þegar það kom að greiðslunni fyrir bílinn uppgötvaði ég að kreditkortið mitt hafði gleymst heima. Ég hljóp því út á taxastöð og tók bíl heim, þegar við vorum c.a. hálfnaðir á leiðinni þá hljóp hundur í veg fyrir taxann!!! Bílstjórinn var snöggur að átta sig á hlutunum en allt kom fyrir ekki og hundurinn varð fyrir bílnum, greyið hundurinn fótbrotnaði bara, sem betur fer, og við komumst tímanlega til að ná í helgu á flugvöllinn. Við fórum svo í smá bíltúr til Malaga á mánudaginn til að ná í hana Auði. Það er því búið að vera fullt af gestum hjá okkur þessa dagana og er nú kominn góður hópur fyrir júróvisión partý á laugardaginn, ég er óttalega mikill minnihlutakall hérna því dömurnar ríkja í hlutföllunum 4:1 í þessu húsi…

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

Næsta laugardag hefja svo strákarnir í Hamri leik á Íslandsmótinu. Fyrstu mótherjarnir verða lið Magna frá Grenivík, spútnik lið 2. deildar á síðasta ári. Það er kominn nýr kall í brúnna hjá mínum mönnum og fullt af nýjum strákum í hópinn. Að sama skapi eru margir strákar farnir frá síðasta ári en Lengjubikarinn gefur smá von um gott sumar, þ.e.a.s. að það verði betra en í fyrra. Þetta er í fyrsta skipti sem ég tek ekki þátt að neinu leiti í undirbúningi og/eða starfi meistaraflokksins frá því að við Þráinn, Ásgeir og Valdimar endurvöktum hann vorið 2003, skrítin tilfinning. Þess í stað verð ég með augun á vefmiðlum og splæsi væntanlega einu og einu símtali til að heyra í Valla og fá hjá honum útlit og úrslit leikja.

Mér til mikillar ánægju þá hefur Ásgeir 800 loks tekið fram skónna og verður vonandi með liðinu í sumar, næst er það Þráinn sem þarf að finna löngunina lifna við og vona ég að það verði fyrr en síðar. Spurning hvort það þurfi ekki að fara að hóa saman Bjórvömbinni frá 2001 í sumar og splæsa í svona eins og eina þjöppu, taka hókí pókí ala Gummi Jóns.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

Stelpurnar voru hjá tannsa um daginn, það var kominn tími á skoðun hjá Lilju Rún. Undanfarið hefur umræðan um tænnlækningar barna á Íslandi verið nokkuð hávær, af skiljanlegum ástæðum, og vil ég hér gefa ykkur dæmi um kostnaðinn hérna úti til samanburðar.

Ég fór til tannsa í kringum áramótin og þurfti að laga tvær tennur, aðra eftir að fylling hafði losnað, hina sem var örlítið skemmd. Ég byrjaði á að fara í alsherjar skoðun, röntgen fram og til baka, kroppað og potað í tennurnar og allt þetta hefðbundana tannlækna dót. Svo var farið með mig inn á skrifstofu þar sem ég fékk kostnaðaráætlun og tilboð fyrir viðgerðina í hendurnar. Kostnaðurinn við öll herlegheitin var ekki nema 35 Evrur pr. tönn, eða samtals 70 Evrur fyrir allan pakkann. Inn í því var einnig sér tími þar sem tennurnar voru hreinsaðar hátt og lágt. Okey, ég borgaði semsagt 70 Evrur fyrir komplett myndatöku, alsherjar hreinsun og tvær viðgerðir. 70 Evrur!!! Heima dygði þetta varla fyrir tannkreminu á stofunni. Skoðunin hjá Lilju var algjörlega frí og myndatakan var innifalin og það voru engin skilyrði um frekari viðskipti.

Helga fór svo í yfirhalningu í dag og var tekin í þessa venjulegu rútínu, viðtal inn á kontór, myndataka og svo skoðun. Þá var tekin önnur mynd til að sjá betur til hvernig viðgerð ætti að gera og tennurnar hreinsaðar komplett. Reikningurinn sem hún fékk fyrir þetta, þ.e.a.s. viðtalið, myndatökuna, hreinsunina, hina myndatökuna og viðgerðina hljóðaði upp á 48 Evrur. Já það er rétt, aðeins 48 Evrur!!! Ég þekki ekki hvernig tannlæknakúltúrinn er hérna á Spáni og þá hvort þetta sé „eðlilegt“ verð, en Helga sagðist a.m.k. aldrei hafa fengið jafn góða hreinsun og hún er mjög ánægð með viðgerðina, hefur væntanlega sparað sér 20-30 þúsund á því að gera þetta hérna en ekki heima.

Sól, ís og kosningar

Nú styttist óðfluga í komu tengdafjölskyldunnar hingað til okkar í Andalúsíu. Sóltúnverjarnir og Elín Krista eru væntanleg hingað seinnipart 23. apríl n.k. og er nokkuð víst að glatt verði á hjalla þá. Veðurspáin hjá okkur fyrir fimmtudaginn er ekki amarleg, hitinn a.m.k. 25°c og heiðskýr himinn. Reyndar er langtímaspáin öll á þessa leið, bara bongóblíða.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

Ég var um daginn að skoða heimasíðu Kjöríss sem hefur fengið flotta yfirhalningu og er töluvert skemmtilegri og aðgengilegri en þær sem áður hafa verið. Ég átti mitt annað heimili í Kjörís meira og minna frá 1998 til 2003, þá vann maður myrkrana á milli og þótti (oftast) afskaplega gaman. Margar af mínum kærustu minningum eru frá Kjörís og samstarfsfólki mínu þar. Ég man vel veturinn 1999/2000 og hvað það snjóaði hrikalega mikið, ég átti þá litla Corollu sem komst gjörsamlega allt í fannferginu. Einn dag þegar bæjarstjórinn í Hveragerði var fréttaritari Morgunblaðsins og það hafði snjóað með eindæmum mikið, tók hún mynd af mér að skafa snjó af Corollunni og birti með grein á mbl.is. Þessa grein hafði ég lengi ætlað mér að finna og gerði svo um daginn, hún er hér. Annars er þessi mynd hér til hliðar sú sem Aldís tók og vona ég að mér verði ekki hegnt fyrir að birta hana án leyfis…

Svo var ég að skoða gamlar myndir inn á Kjörís síðunni, þar er hægt að sjá hvernig aðstaða Kjöríss hefur breyst og bæst frá stofnun. Maður leiðir hugann nú í þessu árferði að því hve mikið og gott verk Kjörís fjölskyldan hefur unnið við að byggja upp og reka þetta fyrirtæki, við fáránlegar íslenskar aðstæður sem í gegnum tíðina hafa ekki beint hjálpað til. Nú er Kjörís 40 ára og enn á sama stað og enn að framleiða besta ísinn, ekki bara á Íslandi því hér á Spáni hef ég ekki enn fundið ís sem kemst hálfkvist á við bragð og gæði Kjöríssins.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

Það eru að bresta á kosningar heima á Íslandi og því kosningahamur kominn í marga. Kosningahamur lýsir sér einhvern vegin svona (getur verið mismunandi eftir einstaklingum þó): Öll almenn skynsemi er lögð til hliðar og innprentaður áróður stjórnmálaflokkanna tekur völd. Hagsmunir flokksins eru hafðir í forgrunn allra rökræðna og hans stefnumál látin líta út fyrir að vera hagur okkar allra, því annars myndi landið steypast í glötun. Lygileg og oftast óraunhæf loforð stjórnmálaflokkanna fara að verða haldreipi og jafnvel „sönnun“ þess að flokkur hvers og eins sé hinn útvaldi og því þ.a.l. sá eini sem ræður við verkefnið að stjórna rúmlega 300 þús. manna hagkerfi (sem er svipað fjölmennt og t.d. Árhús í Danmörku, Bradford í Englandi, Alicante á Spáni og Mannheim í Þýskalandi).

Ekki er svo langt síðan að ég var bæði þátttakandi og gerandi í einhverju svipuðu og er lýst hér að ofan og þykir mér gaman að skoða þetta nú sem áhorfandi. Ég ætla ekki að gagnrýna þá sem taka þátt í þessum skrípaleik heldur þykir mér bara gaman og áhugavert að fylgjast með þeim að störfum úr fjarlægð. Ég óska þess einungöngu að stjórnmálamennirnir sem taka við stjórnartaumum landins muni hafa hagsmuni Íslands og Íslendinga í heild að leiðarljósi við sín störf, verði ekki handbendi flokks og/eða hagsmunasamtaka.

Hið heilaga helgarfrí

Ég er búinn að vera að fylgjast mikið með fréttum frá Íslandi, landsfundum stjórmálaflokkanna og svo öllu öðru gáfulegu og ógáfulegu sem velkist um í þjóðlífinu. Ástæða þess að ég skrifa þessa færslu er sú hve mikið mig langaði að tjá mig um það sem fram fer í stjórn- og bankamálum landsins, bæði úr fortíðinn og í nútímanum. Ég er nefnilega búinn að eyða töluverðum tíma frá síðasta hausti í pælingar hvernig þetta allt saman gat gerst og þá hvað klikkaði og hverjir voru í aðalhlutverkum og mig langaði að koma því á blað (skjá). Þegar ég var svo búinn að skrifa heila blaðsíðu í tölvunni og enn staddur í innganginum þá kviknaði allt í einu á perunni, ég mundi að ég er í fríi frá öllu sem tengist pólitík!!! Eftir smá umhugsun ýtti ég á Ctrl+A, litaði skjáinn og svo Delete.

Þess í stað er ég að hugsa um að birta hér stiklur úr samtali mínu við einn eigenda (að ég held) líkamsræktarstöðvarinnar sem ég fer í, samtal sem lýsir svolítið vel viðhorfi heimamanna í bænum okkar. Það er e- á þessa leið:

Ég sit sveittur og þreyttur á bekknum eftir að hafa klárað síðustu æfingu dagsins, vöðvatröllið (sem er í alvörunni með hrikalegustu læri sem ég hef séð, þau eru álíka stór og vespan mín…) kemur röltandi til mín og heilsar.

Vöðvatröll: Blessaður, hvað segist?

HS: Sæll, allt fínt.

VT: Þú tekur vel á hérna alltaf.

HS: Já maður reynir. Ég vil helst koma á hverjum degi, þarf að komast einhvern tímann í sæmilegt form.

VT: Já það er nauðsynlegt og líka svo hollt.

HS: Heyrðu vöðvatröll, ég væri alveg til í að komast oftar í ræktina. Af hverju er ekki opið hjá ykkur um helgar?

VT: Nú það er auðvitað svo maður geti notið lífsins maður, slakað á í sólinni, fá sér smá öllara, kíkja á ströndina og látið sér líða vel.

HS: Auðvitað, ég er bara svo mikill Íslendingur að stundum dettur inn í hausinn að það þurfi allt að vera opið alltaf svo ég geti gert allt það sem mig langar til hvenær sem mér dettur það í hug. Ég á það bara stundum til að detta í íslenska hugsunarháttinn, þarf bara smá tíma til að stilla mig inn á Spánverjann.

Það er nefnilega þannig hjá okkur hérna í Andalúsíu að siestan, eða miðdegishvíldin, er heilög. Það er öllu nema einstaka apóteki, bensínstöðvum og stórmörkuðum lokað svo fólk fái sitt næði. Sunnudaga fer svo fólk niður í bæ á veitingastaðina, kaffihúsin, ísbúðirnar og í bakarí. Allar verslanir eru lokaðar hjá okkur á sunnudögum, eins og það á að vera því hérna fyrir sunnan er la vida es bella (lífið er fallegt, gott eða dásamlegt).